7 lat

Mamy znajomych a raczej mieliśmy bo się od nas kiedyś tam czas jakiś wstecz odcięli.Wcale nad tym faktem nie ubolewam.Ci znajomi jak jeszcze nie byli małżeństwem zostali chrzestnymi naszego małego kosmity.Oni mieli ślub kościelny my nie i z tego faktu było mi nie raz cholernie przykro.Natomiast wiedziałam że za nic w świecie nie chce brać ślubu w takiej otoczce jak nasi znajomi.Dwoje zdrowych normalnych ludzi na bakier z zasadami nie tylko kościelnymi ale moralnymi,społecznymi.Zero przeszkód do tego aby wziąć ślub w normalnych warunkach bez pospiechu z godnością.10 lat byli ze sobą i nawet przez moment im do głowy nie przyszło że może warto zacząć żyć na serio nie na niby.I wielkimi krokami zaczeła zbliżać się pierwsza komunia ich córki.I pierwszy brzdęk od księdza.Nie ma przeszkód do zawarcia sakramentu małżeństwa a rodzice żyją na kocią łapę.Więc skoro tak to dziecko do komunii nie zostanie dopuszczone!Rodzice wielce obruszeni na księdza po ostrej wymianie zdań polecieli do następnej parafii "szukać "ratunku znaczy się księdza co udzieli komunii ich dziecku.Nie wiem ile tych parafii oblecieli ale niestety nic nie wskórali.Ze zwieszonym łbem wrócili do swojej parafii gdzieś w lutym.Ślub brali w czwartek po wieczornej mszy ,bo ksiądz za ich zachowanie nie zgodził się na ślub na mszy o 18.W niedziele natomiast była komunia ich córki!!

Jak moja kosmitka szła do komunii nie było kłopotu bo u nas istniała przeszkoda do zwarcia związku.Ale co ja się umęczyłam w kościele to tylko ja wiem.Jak musiałam wyjśc z kościoła w czasie gdy inni rodzice przyjmowali komunie.Można powiedzieć że nigdy nie zatraciłąm wiary że moje marzenie o normalnym życiu w normalnym związku kiedyś się spełni.Przygotowywałam się na to długich siedem lat.Przez te siedem dłuuuuugich lat wiele się wydarzyło ,wiele pozmieniało oprócz jednego mojej niezachwianej wiary która przez te lata jeszcze bardziej się umacniała.20 sierpnia składając słowa przysięgi mężowi tak naprawdę będę składać wotum wdzięczności Bogu za opiekę nade mną i cała moją rodziną.Przez te 7 lat wciąż coś od Boga dostawałam ,a to bilet powrotny,a to zdrowie,ocalenie,siłę,a to kopa jak już nie było sił iśc dalej .Mam za co być wdzięczna.I teraz nadchodzi czas aby się odwdzięczyć ,spłacić dług.To jest moja wiara ,a wiara to prywatna sprawa każdego człowieka nie mam zamiaru nikogo nawracać ,nagabywać na to aby zawierzył Bogu.Trzeba doświadczyć ( nie zobaczyć ! ) aby uwierzyć ja doświadczyłam ogromnej miłosci płynącej odgórnie.Nie wiem tylko czy ja sama świadomie wybrałam Boga za przewodnika ,czy to raczej On mnie a ja się tylko poddałam jego woli i pozwoliłam i pozwalałam lepić siebie jak rzeźbę z gliny.A może znów data mojego urodzenia i przypadające wtedy świeto maczało tym paluchy.nie mam pojęcią.

Wiem że cały tydzień odkąd zapadła klamka znów doswiadczam magii dnia codziennego.

News

I NEWS
Co się u mnie , nas dzieje jeszcze brak czasu na dłuższą spowiedź ale powyżej wkleiłam suwaczek który mówi sam za siebie.Można powiedzieć że dopięłam swego ale czy jestem z tego powodu szczęśliwa jeszcze nie wiem na pewno da mi to poczucie stabilizacji i pewnego rodzaju  spokój.Ściskam wytrwałych pozdrawiam piszących ......... 

II NEWS 

Szukałam jej 6 lat ........ zależało mi na niej ogromnie ......... i mam ją wreszcie od kilku dni i juz mi nie ucieknie. 

:))

Pudełko

Pudełko numer 1

Na oddziął zabrałam starego laptopa .Kontakt ze światem potrzebny i wskazany.Laptop stary ,zdezelowany wywalony na pawlacz bo nawet spec stwierdził że nie ma co inwestować w naprawę lepiej kupić nowy.I tak leżał biedaczysko coś około 1,5 roku.Aż w końcu wyciągnęłam go i postanowiłam sprawdzić.Teraz wiem że coś w tym że zadziałał musiało być i było to sprastwo odgórne.W tym starym rzęchu natrafiłam na coś czego bym się w życiu nie spodziewała.Z nadmiaru czasu a i też z powodu odsunięcia szpitalnych myśli zaczęłam grzebać w starym profilu.Okazało się  jakimś cudem zachował się jeden jedyny folder ze zdjęciami. Zaczęłam przeglądać........I natrafiłam na zdjecię ......... kiedy Joasia mieszkała jeszcze pod moim sercem.Ból,wzruszenie,niedowierzanie,zakłopotanie.W tej ciąży nie pozwalałam robić sobie zdjęć jakby coś odgórnie broniło mnie.To jest jedyne jakie mam .Dla mnie teraz to świętość !!Patrzyłam na nie długo i jeszcze wielokrotnie wracałam ,chyba z lęku że i je mogę stracić jak Joaniulkę.Na zdjęciu ja uśmiechnięta jak na te miesiące ze sporym brzuchem ,obok większa kosmitka na ręku u mnie uśmiechnięty roczny mały kosmita.Sielanka. Szczęście beztroska zabawa z dziećmi ,zabawa wodą co uwielbiają chyba wszystkie dzieci.Sprawdziłam datę.... byliśmy tacy szczęśliwi na dwa dni przed postawieniem diagnozy.

Pudełko numer 2

W sobote kosmity nie mogły się mną nacieszyć.Jedną z rzeczy do której zasiediśmy razem były Kuchenne Rewolucje Magdy Gessler.Lubie program ,prowadzącą może mniej.W ostatnim odcinku przygotowywano wielki strudel.Moja kosmitka uwielbia szarlotkę i zaraz sie zapaliła do tego strudla co go  robili w programie.Mamo a z jabłkiem taki można, a z wiśniami,a z innymi pierdołami??Więc jej tłumaczę że można że strudel to jak to babunia mówiła  taki śmietnik bo i z owocami i z mięsem i z kapustką.No a jak się kosmitka wywiedziała wszystkiego to strzeliłą decydujące pytanie.MAMO A CZY TY BYŚ MOGŁA TAKI UPIEC?!. Oczywiście z jabłkami.Jasne że bym mogła dla Was wszystko.Wymyśliłam sobie ze upiekę go jak będzie w szkole to po powrocie będzie mieć niespodziankę.Więc pierwszy termin poniedziałek.Przepis mam jeszcze niezdarnie spisywany niewprawna ręką w czasie podglądania prac strudlowych wykonywanych przez babunię.Babunia robiła mega wielkiego strudla.Więc dysponując jej przepisem kiedyś zaopatrzyłam się w blachę tylko do takiego wypieku.

Dawno strudla nie robiłam wiec nieźle musiałam się na główkować gdzie ta blacha jest.

W celu poszukiwawczym wdrapałam się na ..... (!) strych.

Znalazłam ją ...wystarczyło jedno spojrzenie,dotkniecię zimnej wręcz lodowatej powierzchni a moje pudełko wspomnień kolejny raz się otworzyło.

Nie proszone,nie zapraszane,nie podjęte kawą z imbirem ,wprosiły się same,skapując  dośc głośno w pustą balchę~łzy.Wszystko wróciło.Obrazy jak żywe staneły przed oczami.

Nie piekłam strudla.........

Pamiętam pierwsze wspólne Boże Narodzenie moje i ś.p. J.... a.Zawsze chciałam żeby w moim stworzonym prze ze mnie domu była świąteczna atmosfera ,żeby były szczególne potrawy.Z nim mi sie nie udało ale do dziś mam takie ciasta które robię tylko na święta.Makowiec z ogromną ilością bakalii tylko na Boże Narodzenie,Biała Damę tylko na Wielkanoc.I wtedy na te nasze wspólne swięta upiekłam a raczej pieczołowicie przygotowałam strudel.To były jedyne nasze święta.Piękne święta.Najpierw wspólna kolacja wigilijna u J....a mamy ,wspólnie z jego rodzeństwem.Potem u nas wieczerza dla moich rodziców ( którzy musieli trzymać fason i nie zasiedli w jednym czasie z nami do stołu tylko jak jedno skończyło i wyszło to drugie przyszło).Wspomnienia tych wspólnych nielicznych chwil dziś grzeją moja skostniałą dusze.

A potem była Wielkanoc.Już nic nie było takie jak kilka miesięcy wcześniej.Było już po pierwszych rękoczynach,po interwencjach policji,teściowej,byliśmy już po pierwszych poważnych rozmowach dotyczących leczenia J...a w szpitalu na oddziale zamkniętym,po pierwszych poszukiwaniach jakiejś pomocy.I po pierwszej poważnej konfrontacji  z życiem że J...k jest alkoholikiem.Była też kosmitka na swiecie.I ta Wielkanoc która miała odwrócić bieg wydarzeń,miała dać nowe nadzieje,za którą tak wiele wiązałam.I też chociaż warunki nie sprzyjające to przygotowałam strudel.Chciałam zaczarować świat i czas i Nas tym strudlem z którym było tyle miłych wspomnień.On był jak czarodziejska różdżka.

Strudel w pijackim amoku w niedzielę wielkanocną z siła wodospadu w akompaniamencie wulgaryzmów i obelg wraz z paterą wyladował na ścianie....tuż obok wózka z kosmitką.Nad wózkiem musiał być jakiś parasol ochronny bo jabłka z rodzynkami były nawet w koszyku pod wózkiem  na budzie a kosmitka w wózku była nie tknięta szkła z patery jak od linijki leżały kilka kroków od wózka.Przypomniało mi się jak to wszystko sprzątałam i jak moje marzenia o normalnym życiu o szczęśliwej spokojnej rodzinie rozleciały się jak ten strudel.Nie miałam pojęcia że można łzami tymi przezroczystymi perłami napełnić chociaż trochę jakikolwiek pojemnik!!!!Pan M .... był wczoraj w domu więc na strychu mogłam sobie pozwolić na chwilkę słabości ,przy nim już nie.Tamta wielkanoć 98 roku to był czas kiedy ostatni raz przygotowałam strudel.Aż do wczoraj.......

pudełko numer 3

Tak jak kiedyś pisałam mamy cięzki czas z Panem.... ale wiemy juz że nic na siłę nie zdziałamy.Poddajemy się czasowi i czekamy do maja.Ale ostatnie dni i tygodnie są mega cięzkie.Wszechogarniająca,cisza,czepianie.Brak zrozumienia.Atmosfera gęstniejącą z godziny na godzinę.Były momenty że któreś musiało ustąpić i poprzez wyjście z domu ( dobrze że jest ładna pogoda ) i krótki spacer oczyszczało atmosferę.Wczoraj natomiast z racji wolnego Pan M... korzystając z ładnej pogody porządkował ogród.Przytaszczywszy blachę z strychu i po skomponowaniu wszystkich potrzebnych składników zabrałam się za strudel.Wyszłam z wprawy.Nic mi nie wychodziło .Nic nie szło jak powinno.Ciasto w efekcie rwało się lepiej od papieru toaletowego.Łatałam , zaklejałam ,kombinowałam. Wsadziłam do piekarnika po niezłej walce w zasadzie rozpisując ciasto na straty.Przyszedł Pan M....... do domu i patzrę że coś z nim nie tak.Jakiś czerwony jak burak,jakieś oczy zaszklone.Pytam czy wszystko dobrze mówi że tak.Jak zniknął w pokoju to wyciągnęłam ciasto z czeluści piekarnika.Takie zabezpieczenie jak nie wyjdzie to od razu wyrzucę i nawet nikt nie zauważy.Zapach w domu był upajający a widok wyrośniętego , pięknego strudla o mało nie doprowadził mnie do zawału.Stojąc ze złożonymi rękoma nad blachą ciasta poczułam że ktoś obejmuje mnie ramieniem. Wzdrygnęłam się.Pan M... powiedział że teraz tylko zamknąc oczy i nie otwierać..... bo zapach ciasta jest identyczny z tym  z jego dzieciństwa ,kiedy ciasta piekła jego mama .I że ten zapach daje mu poczucie bezpieczeństwa .Znów mi oczy zwilgotniały.......... to co nie udało się zaczarować w 98 roku udało się 13 lat później... znów zaczeliśmy rozmawiać,uśmiechać się do siebie.

Dziękuję

Dziękuję za wyróżnienie przyznane od Eurydyki i przyjmuje je z  ogromną przyjemnością. Nominuje kogoś oficjalnie jak znajde ciut czasu :)) .A na dziś łapcie wszyscy kwiatuszka którzy tu zaglądają.

W sobotę o mal nie zakończyliśmy ziemskiego żywota z Panem M........ i to w cale nie na żarty,w niedziele dochodziliśmy do siebie ,wczoraj mieliśmy miedzianą rocznice ślubu ,wczoraj mnie połamało ,dzisiaj szukam lekarza  i USG ,od czwartku zaczynam dożylne karmienie żelazem :(( ,a w ogóle mamy ferie......... kolejny raz stwierdzam że im gorzej tym lepiej.Pozdrawiam ........

♥

Ech życie życie.Jak żesz nic mi się nie chcę.Znów mam dylemat .... i to nie byle jaki..... kłopoty się piętrzą .... światełka w tunelu brak.Żeby je opisać tutaj musiałabym ograniczyć dostęp do bloga..... w mordę jak ja tego nie lubię.Na Wp nie pójdę bo ani mi się śni znów gdzieś biegać toboły taszczyć a tutaj no cóż piszcie do mnie jak będę mieć wasze adresy meilowe to od razu wyślę zaproszenie a i tak będę szturchać łokciem do Was w komentarzach.Nerwy mnie wprost zżerają ostatnio wszystko się sypie...... żeby co po nie które sprawy definitywnie rozwiązać to dobry detektyw by się przydał tylko koszty za jego usługę to jak stąd do drogi mlecznej.Zewnętrzne kłopoty przekładają się na zycie wewnętrzne rodzinne.Pół roku ,sześć miesięcy tylko było dobrze z Panem M...... No fakt nie jest tak jak było wcześniej ,bo ani dogryzania,ani lekceważenia,ani poniżania nie ma..........no właśnie NIC miedzy nami nie ma ........... NIC zero czegokolwiek wczoraj byliśmy sami bo Pan M .... miał wolne ....wyobrażacie sobie żeby przez 4 godziny nie odezwać się słowem do siebie ?Boli ta odległość ten lód ,boli ta samotność ale co gorsze że mi samej nie chce się kolejny raz już nawet nie wiem który pierwszej wyciągać rękę.....Jak zamknę bloga może napiszę coś więcej ,chociażby o tym jak wpuścił mnie w kanał.Chociaż ja całe życie kanałem płynę........ jak szczur .....

duszek_dobruszek@amorki.pl

gryzę

Piątek mamy ,dobrze że nie trzynastego.Emocji i tak mi wystarczy na dłuuuugo jeszcze.

Chyba ta zima jakoś tak ludkom po kolei zmysły ściska. Umówiłam się na dziś z księgową ,odwołałam klienta w tym celu i co bziok śmierdzący księgowa se gdzieś pojechała.Już się zastanawiałam gdzie zęby wbić co by za dużo szkód nie poczynić.Bo i klient odwołany i sprawę mam na mieście a nie idę bo tu mam być a tu nic.

Klienci też uciekają wizyty odwołują bo się ............... śniegu kuźwa boją!!!!!Tak tak dosłownie ,bo wie pani tak sypie i tak strasznie zimno jest .No zaraz polecę z termosem i kołderką i jeszcze klientkę na plecach do biura dotaszczę.No i zła jestem a jak a co se będę złości jak maseczki na lico żałować.Tak sobie marzyłam ( M-A-R-Z-Y-Ł-A-M ) że sobie kupię podobrazia  ,tempery i gwasze i będę sie wyżywać .Bum balonik pękł.Mało nas mało rano odpalam rupiecia co by chociaż skrzynki pocztowe sprawdzić ,zaglądam do faktur a tu program do fakturowania zwał jak zwał zdechł.Jakiś tam, invalid się pojawił kazał coś tam instalować i tyle.Perspektywa zżartych danych klientów i faktur i masa innych perełek poszła w krzaki na maślaki.

No a w ogóle to mi zimno ,łapy mi skostniały.A  jeszcze wczoraj było weselej.Czy ktoś z was wie jak wygląda rekreacyjne obieranie ziemniaków ( muszę opatentować tę nazwę) ? Otóż wczoraj panoju EMoju ( małżonkowi  szanownemu ) zachciało się placków kartoflanych.No a do nich potrzeba obrać ziemniaki.I tak Pan M..... rozsiadł się wygodnie w fotelu z kubkiem herbaty pod nosem ,mając telewizor z Majką pod nosem zaczoł obierać ziemniaki.Mały kosmita ostatnio za ojcem stęskniony bo ojciec nawet 4 godziny teraz wraca z pracy do domu ,gdzie w tym czasie mały kosmita jak oblatywacz miedzy planetarny zwiedza wszystkie okna w domu wyglądając tata jest czy jeszcze nie.No matka dobra do zajechania tzn.do takich zabaw gdzie można się wyżyć .Czyli turlanie,skakanie,ściskanie wałkowanie ,biegi fikołki głową w dół ,i raczej do gier umysłowych które teraz szybko się nudzą.Ale matka za gwinta nie ma prawa pobawić się z synem pociągami,autami ,torem wyścigowym!!!!!!Do tego jest ojciec i basta.I tak gdzieś spod łóżka,,zza regału ,spod czegoś tam nawet w najlepszej zabawie słyszę co chwila tata jus?Tata no cekam i cekam.Tata sypciej no.Tata duso jesce?Tata dugo jesce?A tatuś obiera rekreacyjnie ziemniaki absolutnie olewając morze tęsknoty syna!!!!!!Mały kosmit zaraz pęknie , większy kosmit szczypie mnie żebym tylko  nie wybuchła ,a ja przypominam pokrywkę na gotującym garze. Wreszcie tatuś skończył rekreacyjne obieranie i syna zaciągnął do kuchni na wspólne pichcenie ..... w momencie kiedy ja już spadałam z dywanu na panele :)) uchetana że ho ho.Ja obieram ziemniaki na stojący w kuchni przy szafce nie dłużej jak 10 minut ,jakoś nigdy fotel i telewizja nie przyszły mi do głowy .....

Ta ja wiem że On umęczony że jazda autem cały dzien w taką pogodę daje się we znaki ale rozczulania nad sobą też nie znoszę!!!!!!!!!!!Kolejny hihot wybuchł jak tatuś pojechał po gaz.48 minut go nie było a stacje do wymiany mamy za drugim zakrętem pod nosem !!!!Więc się uśmiałam że tatuś jogging uprawia z butlą na plecach!!!!!Ogólnie im gorzej tym lepiej.....

duuuuchy

Mam dość życia na pograniczu dwóch światów.... nosz dość i basta chce ktoś takie urozmaicenie w prezencie chętnie oddam za dopłatą jeszcze.... boje się bo jak dzieci małe to na wiele spraw nie zwracają uwagi albo przepraszam za zwrot ale kit im na wytłumaczenie można wcisnąć  ale teraz jak oba kosmity są większe za nic ich nie skoloryzuje nie nakręcę nie nagnę a One tez mają jakieś inne kanały pootwierane..... tylko coś mi się wydaje chwilami że my z  Panem M.... to jeden tryb z dwóch złożony idealnie do siebie pasujący jesteśmy i ta nasza połączona siłą coś nam na łeb ściąga jakiś lokatorów z równoległego świata....

RRrrrrrr ,brrrrrr .....

Rodzinka Adamsów

Duży Kosmit wali w katechetkę pytaniami w stylu czy osoba która zabiła w obronie koniecznej ma grzech ??

Dlaczego ksiądz przed przeistoczeniem mówi  że komunie ,wesela mają być bezalkoholowe a sam pije wino i czy to jest grzech??

Mały kosmit zalał marmurem ciocię z przedszkola (która nawet w rozmowie ze mną jąkała się i pociła )bo  opowiedział że ma siostrzyczkę taką ( cytuję) malutką ,malutką i tęskni za nią i ona umarła i poszła do nieba .

 A my z Panem M.... mamy kłopot i nie wiem czy kiedykolwiek znajdziemy drogę do jego rozwiązania.

Bo ja mogę go rozwiązać tylko że już nie chce sama przekraczać kolejnych granic chciałabym żeby chociaż raz Pan M... się "złamał".

A po za tym nie znoszę siebie w sobie tej delikatnej i kruchej którą jedno nieopatrzne nawet nie słowo a  litera potrafi zranić i przeorać jak radłem.... po za tym świnia się zrobiłam ,nie chcę ustępstw w niczym ,moje słowo ma się liczyć -chyba ze nie mam racji ..... a jak się obrażę to na zabój koniec tornado mnie nie ruszy..... i wcale mi nie jest z tym dobrze ale jakoś nie mam ostatnio ochoty na kompromisy i rozmowy.

Pan M... już przynajmniej w tej jednej rzeczy wie że zmiękczyć można mnie tylko śmiechem....

A co gorsze większy kosmit zaczyna przejmować moje zachowania i szczekać i stawiać się no to jak się takie dwie samiczki zbiorą pod jednym dachem co to sobie w kaszę dmuchać nie dadzą to aż się iskry sypią....

:)

Staram się zrozumieć ,nie umiem ,staram się wytłumaczyć nie da się,staram się znaleźć coś pozytywnego nie da się....jedno co się da to to że tak jak traktuje się mnie i Pana M...... nie jest normalne ,zakrawa na  zboczenie i nie wiem co jeszcze.

I Rozdział 

Pierwszy mąż ,pierwszy ślub. Patrząc na to od początku na nic nie miałam wpływu ,nic nie mogłam .Wszystko działo sie szybko,po za moimi plecami ,byłam za młoda żeby patrzeć jakoś panoramicznie na przyszłość ,za młoda żeby dotarło do mnie że ludzie są niezłymi manipulantami i oszukancami.Do dziś ciężko mi uwierzyć ze można posunąć się absolutnie do wszystkiego przekraczając dozwolone granice aby tylko osiągnąć swój wymyślony cel.Pierwszą rzecz jaka zapadła mi w pamieć to było oświadczenie J...... że ze mną bedzie mieszkał i w ogóle on sobie życia beze mnie nie wyobraża i ze to na poważnie. Okej powaga powagą ale czy od razu trzeba razem mieszkać ,i dowiadywać się o tym na imieninach mojej matki ....i bardziej kierując te słowa do niej niż do mnie?!Zanim otrząsnełam się z słowotoku J.... mama już uszczęśliwiona przytakiwała J.... Postawiłam się jej później jak byłyśmy same chałupa trzęsła się w posadach a rzeczy J.... fruwały przez okno .Na nic moje 'kolce' dowiedziałam się że jestem wyrodna nie doceniam co mi Bóg zsyła ( niby dobrego pracowitego chłopa ) ,że jestem życiową niedorajda i w życiu sobie życia osobistego nie ułożę.I tutaj zagrało to o czym w poprzednich postach pisałam szacunek do starszego do matki że wie lepiej że ma rację że trzeba się jej słuchać.Matka byłą górą działo się tak jak chciała.Miała 17 letnią córkę która od dwóch lat nie mieszkała w domu więc nie za bardzo mamusia troskliwa wiedziała co się z córusią dzieje ,poprzez chłopa jakiego jej wybrała miała kapo idealne.

Potem była ciąża ( której nie powinno być  z medycznego punktu widzenia  ) i ślub.Kolejny raz podniosłam łęb w celu wyłuskania swojego zdania.Zdanie było takie że ślubu to na pewno nie chcę jeśłi już to cywilny ,bo ani kasy nie ma ani warunków a koscielny mogliśmy wziąć jak chrzcilibyśmy dziecko.Dla mnie i dla jeszcze dwóch innych osób to było najrozsądniejsze wyjście z sytuacji.A dla mojej mamusi podpaliłam niezłe ognisko.Do dziś pamiętam jej krzyk i żądania że jak jest dzieciak to musi mieć wszystko ręcę i nogi i ślub kościelny musi być.Sama byłam w tym wszystkim J..... tylko przyklaskiwał pomysłom przyszłej teściowej. Postawiłam się dalej i kilka dni zięciu nocował u teściowej wyprawiony że jak chce ślub to niech się z teściówką żeni!A potem myślałam ze dadzą sobie spokój odpuszczą ,trochę przycichli ,uspokoili się ....Tylko po aby uroczyście wspólnie oświadczyć mi że wybrali termin ślubu!Kolejna rzecz na która nie miałam wpływu ( no ewentualnie nawiać sprzed Ołtarza.).J.... pił , bił ,demolował .... zawsze jak coś się szykowało awanturniczego w domu mamusia natychmiast znikała.Potem zniknoł J..... raz a porządnie .Po 10 miesiącach małżeństwa powrócił na łono mamusi niczym pijacki bumerang.A moja mamusia omal nie rozszarpała mnie za to na strzępy .

Pierwsza puenta jest taka że jak wszystko działo się za jej przyzwoleniem to było ok.Jak wszystko kontrolowała to było dobrze.Do dziś J..... jawi się jej jako okaz cnót wszelakich ( brrrr bleeee ).

Jak dostawała od zięciunia zjeby ,w ryło bo też się zdarzyło ,jak powybijał szyby w jej oknach to było cacy.

II Rozdział

Drugie małżeństwo.Poznaliśmy się sami ,nie jak w pierwszym, przypadku swatały nas mamusie.O to czy Pan M... może u mnie zamieszkać pytałąm tatę.Jeździłam na "randki " nie mówiąc o nich mamusi i zostawiając większą kosmitkę u cioci.Nasza znajomość rozwijała się z boku bez udziału mamusi wszechwiedzącej.O ślubie dowiedziała się 3 dni wcześniej powiedzieliśmy jej to razem.Na ślubie nie byłą bo nikogo nie było oprócz świadków.Żyliśmy sami ,targani wichrami "namiętności " .Podejmowaliśmy kolejne życiowe decyzje nie włączając w nie mamusi.Podejmowaliśmy pracę odpowiadającą nam którą uzyskiwaliśmy samodzielnie.Często i gęsto nie podzielaliśmy jej zdania o czym głośno mówiliśmy.Jak między mną a panem M.... było źle i szukałam wsparcia u mamusi to ona robiła wszystko aby mnie nastawić jak najbardziej negatywnie.Każdą maleńką iskierką potrafiła rozniecić niezły pożar.

To dziwne jak nie układało się mi z [Panem M.... mamusia była blisko nas ,nie zionęła aż tak ogromną nienawiścią.Dziś odcięliśmy się od niej całkowicie , próbowała mnie zagarnąc dla siebie,oświadczając wprost że mam wyrzucić pana M .. z domu ,że ma na mnie zły wpływ,że sprowadza mnie na zła drogę.

Teraz jak jest dobrze mi to ona jest wściekła .....niszczy wszystko uderzając w moje najsłabsze punkty.

Druga puenta jest taka że jak jestem samodzielna ,moja mamusia nie jest o wszystkim informowana na bierząco,układa mi się w życiu ,nie daje się mamusi prowadzić na sznurku to jest źle ba nawet bardzo źle..... i trzeba to jak najszybciej zniszczyć.Pan M.... nie pije na razie nie bije ,pracuje stara się i przeszlismy razem niezłe piekło to dla mamusi jest zerem śmieciem i najgorszym łajdakiem!Chwilami nie wiem co robić ,gubie się .Chciała bym aby było dobrze ale to nie mozliwe .Mam swoją rodzinę i będę jej i chronić i bronić.Bo dla mnie ta moja rodzina to rzecz świeta. A matka tylko niszczy.....

Badania ambulatoryjne Cz II

Wywalczenie nowego postanowienia przedłużyło cała sytuację o kolejne miesiące ,niepewności,lęku i gotowości na każde skinienie biegłych.4 miesiace 16 długich tygodni 12 wizyt na izbie przyjęć szpitala psychiatrycznego.Na każdej wizycie  4 biegłych ,psychiatra -ordynator,psychiatra "zwykły" ,psycholog i osoba najmniej rzucająca się w oczy a jak się na koniec okazało najważniejsza której słuchała nawet biegła ordynator to ta która wszystko spisywała.Każda wizyta poprzedzona była kilkudniową niedyspozycją organizmu,biegunka,wymioty,gorączka po wizycie wszystko odchodziło jak ręką odjął.Pamiętam swoje zagubienie ,niepewność co mam mówić czy wolno mówić mi wszytsko czy cokolwiek  zostawić dla siebie.Brak oparcia w kimkolwiek kto zwyczajnie pozwolił by mi popłakać bez ukrywania się. Pragnęłam wyrzucić z siebie ból ale zamiast tego coraz bardziej zamykałam się w sobie.Czasem miałąm dość bardzo bardzo dość niesprawiedliwości ,tego jak mnie potraktowano i tego co ze mną robiono.Te wizyty w psychiatryku to dni wyciętę wielkimi nożycami z życiorysu...Jadąc Tam jechałam wcześniej chodziłam uliczkami przyległymi do szpitala i robiłam zdjęcia stosy zdjęć .ptakom,roślinom,autom,niebu ..... to pozwalało na moment oddechu,na moment zapomnieć o tym co raz będzie.Pozwalało na chwilę zapomnieć o tym że za moment zostanę rozstrzelana serią pytań.... pytań brutalnych ,poniżających ,odzierających z godności,zawierających intymne szczegóły .....pytań zadawanych w brutalny sposób,jedno pytanie zadawane od początku i od końca i od środka i na rozmaite inne sposoby.Możliwość pogubienia gwarantowana jeśli cokolwiek chcę się skłamać ,oszukać , podkoloryzować........ Byłam słaba , traciłam siły w zastraszającym tempie ale Tam grałam silną ,mocną,nie poddawałam się.,Biegli to nie zwykle szaraki wiedziałam że jedno moje potkniecie może być szalą która przeważy się na zwycięstwo teściowej. A ta jak tylko dowiadywała się o terminie kiedy miałam stawić się u biegłych stawała na łbie oby tylko skręcić mi psychikę.Do głuchych telefonów i podjazdówek na chodniku dołączyło  łażenie różnych typów ,wykręcanie rąk ,niszczenie telefonu ,groźby o wycofanie sprawy z policji jaką złożyłam o nękaniu ( którą po sporym namyśle faktycznie wycofałam ).Nie było życia ,nie było miejsca do niego nigdzie...... lęk,rósł lawinowo,bałam się być sama w domu ( incydent z próbą dostania się do domu pod pretekstem wysłania ekipy z policji która z policją nic nie miałą wspólnego !),palenie cmentarnych lampek pod drzwiami ,i wiele innych......jechałam do szpitala i w ręku ściskałam rozgrzewając prawie do czerwoności cudowny medalik.... jak świr ,jak wariat wierzyłam ( i się nie zawiodłam ) w ten kawałek metalu ....sytuacja byłą patowa dwa razy zdarzyło mi się pomylić termin wyznaczony przez biegłych,co tez wpływało niekorzystnie na moją opinię.Właśnie podczas takiej jednej pomyłki ..............Każda wizyta u biegłych trwała średnio 2 do 2,5 godziny ( ! ! ! ) .Wtedy kiedy pomyliłam dni pojechałam z Panem M.... na te badania i z dziećmi .Ja miałąm iść sobie a On z dziećmi miał wrócić za 2 godziny ..... Był listopad,zimno okropne ,wiatr ,deszcz ,brrrrrr byłam już wtedy w takim stanie że zapominałąm wielu rzeczy,na wielu już mi nie zależało ......zbierałam siły i skupiałam się tylko na badaniach ambulatoryjnych.I włąsnie wtedy w ten parszywy dzień miałam ze sobą nienaładowaną komórkę  i brak portfela.....Przez 2 godziny spacerowałam po miescie w deszczu ,po kałużach ,czułam się okropnie samotna,opuszczona ,zapomniana, te uczucia czułam ale deszczu od którego chlupało w butach i przemiękła nawet bielizna nie czułam.....woda spływała mi z głowy zalewając twarz ale to tez mi nie przeszkadzało..... dziś staram się swoimi oczami wyobraźni zobaczyć siebie jak wtedy musiałam wyglądać.....to musiał być żałosny widok.Dzisiaj mój terapeuta mówi że ten nienaładowany telefon i brak gotówki to był taki jasny sygnał że moja upadłą dusza szuka wsparcia i pomocy ..... był Pan M..... więc na nim chciałam się wspierać....Po każdej wizycie po powrocie do domu szłam spać ..... musiałam odespać chociaż troszkę bo nie nadawałam się do życia.W listopadzie wydano opinię na którą czekałąm z utęsknieniem a którą teraz już nie potrafiłam się cieszyć-.Biegli orzekli że jestem zupełnie zdrowa i normalna !.Ale to nie był koniec piekła.Teściowa zaczęła podwarzać wydaną opinię ( bo przeciez opinia powinna być taka jaką ona chce ) , składała skargi na biegłych ,bezpośrednio do sądu jak i do szpitala.Czasem miałam ochotę rozszarpać sąd za tę ślepotę którą posiadał,bo jak i ile można słuchać takiej baby ? !Sąd potulnie wyznaczał terminy rozpraw wzywając na nią biegłych ,którzy a to nie mogli się tego dnia stawić bo coś tam i trzeba było wyznaczać nowy termin rozprawy,albo przyjechał tylko jeden biegły  zabrakło drugiego.I tak sprawa przeciągnęła się o kolejny rok.Rok z którego odebrano mi możliwość uczestniczenia w rocznicy komunii u kosmitki. Pamiętam wyjazd do Niepokalanowa i te wstrętne telefony od adwokata,od prokuratora ......... a to że sprawa będzie a to nie będzie a to mam na niej być a to nie muszę.Wyrok zapadł uniewinniający.... Mogła bym odsapnąć ale nie z tą babą.Apelacja sprawa w okręgówce wyrok podtrzymany ...... papiery czyste zdrowie stracone bezpowrotnie,,,,, minionego czasu lat  nikt nie zwróci..........Sporządziliśmy wspólnie z innym prawnikiem skargę  do Trybunału w Strasburgu dotyczącą naruszenia praw zagwarantowanych w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności  ..... dziś już za późno by ją złożyć minął ochronny okres 6 miesięcy.

Ale nie ejst za późno i na pewno nie stanie się to już teraz i w tej chwili ,może za rok może później ale będę chciała założyć stowarzyszenie które bedzie nieść pomoc takim osobom jak ja pokrzywdzonym ,zagubionym.zalęknionym,opuszczonym.Bo jest ich naprawdę bardzo dużo.

Coffe

Księga życia 

rozdział II

Jakie to niewytłumaczalne,kiedyś jak było między nami źle,jak się nie układało,jak byliśmy tacy obcy dla siebie ta jedna rzecz przeszkadzała w życiu.Jej zapach wywoływał ból głowy i mdłości..... kubek z parującą cieczą lądował na korytarzu.Teraz ten sam napój ,ja i ty niby nic się nie zmieniło .... a jednak tak wiele .... zwykła kawa a jej zapach koi,uwielbiam go ,nie boli od niego głowa.....Lubie jak kubek po Twojej  porannej kawie pyszni się jeszcze przez kilka godzin na szafce....  rozsiewając ten cudowny aromat.....tyle maleńkich cudów dnia codziennego ,trzeba je tylko odkryć i pozwolić zamieszkać w swoim sercu.

wrzesień 2010

Księga życia 

rozdział I

>> teraz to mi się życ chce << 

To Twoje słowa ,słowa które spowodowały ze mi samej jeszcze bardziej zachciało się żyć.....

Może jeszcze za wcześnie aby pić szampana ,za wcześnie aby usłyszeć fanfary ..... ale ja już tak po cichu ,tak skrycie, ale zupełnie w pełni jestem z siebie dumna ..... dumna że postawiłam wszystko na jedną kartę i podjełam ostatnią próbę ocalenia nas....

Nad nami tyle ważnych praw, Wierzymy w nie bo budzą strach. W domach zamknięci boimy się, Pójść na żywioł naszych serc.

szepneło z wiatrem (0) | zostaw tchnienie życia

:)

Dawno nic nie pisałąm.Zastanawiam się dlaczego.Czy mi się nie chciało?Czy zajęcią nie pozwalały?Nie ważne ..... Blog przynajmniej ten spełnia swoją misję idealnie.Jest spokojnie ,wracam tutaj jak tylko poczuje potrzebę pisania,tak bez przymusu,bez konkursu.Ostatnio doświadczam niezwykłęj magii.Mistycyzmu dnia codziennego i tego co mnie Nas dotyczy.

Rodzina ,mama ,tata,syn ,córka,brat ,siostra,to takie normalne,naturalne.Ale nie dla mnie.Nie miałam normalnego domu w dziecinstwie ,nie było wymiany między rodzicami.Te pojęcia rodzic dziecko były mi obce.Nawet jak miałąm swoją rodzinę  nie miała ona nawet zarysu rodziny.A teraz coś nowego ,niezwykłego cos czego muszę się też uczyć ale przynosi mi sporo frajdy.

Jak mama na coś nie pozwoli to się leci do taty ,i na odwrót :) .Wybieranie które z rodziców odbierze z przedszkola.Wiele zabawnych i pięknych sytuacji każdego dnia.

Wyciszylismy się obydwoje ostatnio.Uzupełniamy jak jeszcze nigdy.Jedno drugiemu pomaga.

Ja robie kolację ty zmywasz.Ja sprzątam ty idziesz z dziećmi na spacer.

Dzielimy się obowiązkami,i jestem mniej zmęczona,mam więcej energi juz nie udaje że jestem silna i że ze wszystkim sobie poradze.

Jeszcze nie dawno staliśmy na rozdrożu,gotowe każde iść w swoją stronę po ty  by się nie ranić ,nie poniżać.

Potem zapadła decyzja o ostatniej szansie.i Ostatnie tygodnie pokazują ze wykorzystanie tej ostatniej deski ratunku było trafionym wyborem.

lipiec 2010

czego nauczyło mnie zycie z facetami ?

Różne sytuacje ,już mnie spotykały ,małżeństwo z Tobą jest moim kolejnym związkiem.Z pierwszego jest dzieciatko które nie raz nie dwa chorowało.Zawsze wtedy byłam sama ,nawet jak był z nami jej ojciec.Zawsze coś było ważniejsze od nas ,coś co nie pozwalało nam wspólnie przechodzić chorób i ważnych sytuacji w życiu naszego dziecka.Potem zostałam z nią sama ,taką samą jak wcześniej wciąż chorującą non stop świątek piątek i niedziele...... SAMA z nią.Potem pojawiłeś się Ty.Marzenia schowane gdzieś głęboko jak cenny skarb o dzieleniu smutków i radości wypełzły na wierzch.Pierwszy etap ,choroba przewlekła córci przeszedłeś wzorcowo.Byłeś na ile mogłeś.Starałeś się według swoich możliwości i wiedzy.Potem coś nabrzmiało i pekło.............. po kolei moja choroba ,po urodzeniu kolejnego dziecka , niepełnosprawność po wypadku ,aż w końcu zagadkowe schorzenia synka w każdej z tej sytuacji byłam SAMA.Pamiętam swój ogromny wstyd kiedy po zabiegu musiałam prosić mamę o opiekę na de mną i dziećmi bo dla Ciebie praca była ważniejsza.Pamiętam ten szczególny czas przed komunią córci ...... kiedy nadszedł czas że nie wiązałam już ze soba kolejnych godzin.To wtedy zaczoł się okres w moim życiu kiedy przestałam odróżniać noc od dnia.Wtedy też byłam SAMA.Czas po powrocie do domu ze szpitala był koszmarem.Zostawałam sama z dzieckiem bez picia i jedzenia...... poruszanie się z pokoju do kuchni to była przeprawa przez dżungle.Jak juz dostałam się do kuchni niczym wystraszone zwierzatko robiłam hurtowe ilości kanapek i picia oraz jedzenia dla małego kosmity i pakowałam to w plecak ,i ciągnełam do ostoi jaką było łóżko w pokoju ,zbierając po drodze wszystko co mogło się przydać za godzinę ,dwie a może wcale..... kredki, pieluchy,kremy,butelki do mleka,długopisy,książki, nożyczki,kleje plasteliny itp.itd.Nikt mi nie pomógł, nie podał nie wsparł,nie podetknoł niczego pod nos.....Walczyłam jak lew ,na ślepo ,  żeby tylko te pieluchy które zostały dla mnie naszykowane i które  przywitały mnie w domu nigdy nie zostały  użyte ! ! ! Szłam do przodu jak taran ,wiązałam synkowi sznurówki pomagając sobie zębami ,zakładałam skarpetki zębami ,co było wyżej wylądowała najniżej ,oby sobie poradzić ,nie dać się.Survival w domu........ wywalczyłam siebie powoli spokojnie z zacietością i poprzygryzanymi do krwi wargami powstawałam jak feniks z popiołów.Wtedy też byłam SAMA ( oprócz małych wyjątków ).Kiedy ja wstawałam z kolan upadało nasze dziecko -mały kosmita.Przez kilka lat odbijałam się jak piłka od jednego gabinetu lekarskiego do drugiego od drugiego do trzeciego.SAMA!Każda moja prośba o towarzyszenie mi i naszemu synkowi podczas wizyty kończyła sie utarczką słowną większą lub mniejszą ,obrażaniem lub łzami oraz tysiącem Twoich akurat na ten dzień zobowiązań.Przywykłam, nauczyłam się obrosłam mchem tą samodzielnością przez lata pielęgnowaną ,dokarmianą pewnością ,słusznością wyboru.Zapomniałam jak to jest kiedy jedno wspiera drugie,jak to jest jak jedno tonie a drugie rzuca mu koło ratunkowe.Byliśmy jak dwie krążące obok siebie planety ,obok ,obco nigdy wspólnym torem.Jeszcze wczoraj będąc u J..... na pytanie czego się napije kawa herbata ja odpowiadam że niczego bo wszystko mam!Bo po drodze kupiłam sobie sok i bułkę.... i słyszę słowa że jestem samowystarczalna.Dlaczego?To życie z wami z facetami wyżłobiło moją samodzielność i odrębność.Jeżdżąc z małym kosmitą na terapię wyglądam co najmniej jakbym szła na pielgrzymkę.Cała trasa rozpisana ,godziny minuty ,sklepy ,wystawy torba wypchana zakupami zrobionymi dzień wcześniej ( chusteczki suche i "mokre" ,picie moje i małego kosmity, najgorszy ręcznik jakby zaczął rzygać, bułki ,zabawki , gazeta ,pielucha albo zapasowe gacie jakby znów nie poczuł co zrobił ...) obowiązkowo doładowany telefon i sprawdzenie czy przypadkiem synio wcześniej nie wykasował numeru ICE z komórki.I to co Ciebie najbardziej zdziwiło dlaczego malcowi na drogę nigdy nie zakłądam spodni na szelki ?Odp.prosta mało kiedy nadążamy z siusiu .... Większe przygotowanie mniej stresu i mniej wpadek.I nadszedł wtorek dzień kiedy synek miał mieć usuwane zabki.Musiałeś być.Ale raczej traktowałam Cię jako szofera , od początku nastawiałam się na kolejną  " samotnie".Pierwszy szok przeżyłam kiedy malec dostał wlewkę głupiego jasia...... zwinoł się u naszych stóp na podłodze jak psiak i powoli odpływał...... chciałam trzymać go za rękę ale moja trzęsła się tak że nie mogła trafić w rączke małego kosmity.Wtedy poczułam mocny uścisk na swojej dłoni ..... To było dziwne odebrałam ten gest jako przekaz > nie martw się jestem tutaj <.Jak odpłynoł zanieśliśmy go na sale , anestezjolog kazał do synia mówić i gadać z nim ...... trzymałam się przepisowo do czasu jak na swoim ramieniu nie poczułam Twojej ręki ,w tym momencie ,kiszki skręciły mi się w 9 ,serce tłukło jakby chciało wyskoczyć ,a w uszach dzwoneczki merry christmas  pękałam ........ powoli i delikatnie ..... mały kosmita zasnął ...... wróciliśmy do poczekalni stres stres przez niego miałam ochotę schować się w piwnicy ,bunkrze ,oby nikt nie chodził, nic nie mówił .........,zeszliśmy do innej poczekalni spokojniejszej..... opadłam na kanapę i zastanawiałam się tylko jak na swoich miękkich nogach pokonam kilkanaście schodków w powrotną trase....... miałam ochote wyć, krzyczeć, drzeć się żeby wszyscy wiedzieli jak jest mi cholernie ciężko .......i w tym momencie otoczyłeś mnie ramieniem ,cichutko ledwo słyszalnie dotarły do mnie słowa Twoje słowa ,że będzie dobrze ,żebym się nie martwiła ,że jesteś ........ to co zaczęło pękać na górze teraz roztrzaskało się z hukiem w drobny mak.... pozwoliłam samej sobie wtulić się w Ciebie ,pozwoliłam kolejny raz nozdrzom powdychać Twój zapach............ dziwne uczucie ,takie zwykłę niby normalne ,a czekałam na nie na te chwilę z utęsknieniem tyle lat..... my rodzice i nasze dziecko ,traumatyczne chwilę i my oboje ,razem wspólnie ....... wsparcie i opieka najpierw ty mi rzuciłeś koło ratunkowe potem ja Tobie...... od tamtej pory dzielnie uczysz się peseli dzieci ,wozisz większego kosmite do dentyste ,z mniejszym wbijasz gwoździe.... pytasz zagadujesz dociekasz i jesteś BOŻE JAKIE TO DZIWNE.

  chce się z Tobą podroczyć nie potrafię 

chce się z Tobą pokłócić - nic z tego

chce Ci pokazać że mnie wpiekliłeś -nie potrafie

Wiele kosztowało mnie zrzucenie pancerza budowanego latami , to nie życie mnie nauczyło samodzielności ,ani tym bardziej Wy.Złe wzorce z dzieciństwa , brak poczucia bezpieczeństwa , ciągły lęk Bóg wie jeden tylko przed czym właśnie tak mnie opancerzyły .Potrzebowałam kilku miesięcy aby to zrozumieć, aby pojąć że musze w sobie dokonać ogromnych zmian ,musze pokonać siebie aby móc żyć normalnie.

WTEDY NIE BYŁAM SAMA

czerwiec 2010

Dziękuję

co się dzieje ,tego chyba nie wie nikt.czy tak juz będzie ,chciałabym i wszystko wskazuje na to że tak będzie bo to co się dzieje wcale nie dokonuje się na zewnątrz nas ale widać wyraźnie że zmiany zachodzą w nas ,w naszych wnętrzach.Pierwszy raz doświadczam czegoś takiego,mistycyzmu chwil,magi gestów sprawczej siły słów.I ten spokój owiany niezwykłą wieczorną ciszą .Co się stało ? ? ? ! ! !Są chwile kiedy mnie ponosi ,kiedy coś mocno mi sie nie podoba ,chce wtedy być na Ciebie zła ,chce się do Ciebie nie odzywać,chce milczeć ,lub zmienić ton i nic z tego - złość jest tylko chwilkę maleńką i wbrew mnie odpływa szybciej niż czarne myśli.A ty co ja mam myśleć o Twoich słowach ,kiedy mówisz że straciłeś tyle czasu na niepotrzebne żale,pretensje fochy....Wczorajsza niedziela wspaniała pierwsza od niepamiętnych czasów spędzona wspólnie ,na zabawie z dziećmi,na nadrabianiu ogródkowych zaległości, bez przymusu ,bez "na siłę" jedno szukało drugiego a do drugiego lgnęło trzecie ,a czwarte samo zostać nie mogło.Co spowodowało ten stan? Moja "wygrana" z depresją , rozpoczęcie mowy malca , mój trening radykalnego wybaczania,Twoje warsztaty .........Nie wiem co i pewnie prędko się nie dowiem ,ale jestem wdzięczna Bogu za tę niezwykłą opiekę .

szepneło z wiatrem (0) | zostaw tchnienie życia

ślepo

 ~ słynna sieciówka z fast foodami.ty z syniem zajmujesz miejsce w kolejce ,ja zajmuje stolik ,za ścianką działową w kąciku obok okna .....zaciszne miejsce idealne po ciężkim dniu .stolik przed nami zajmuje dwoje młodych ludzi .Rzucają się w oczy ,gruchają jak dwa gołąbki ,gesty ,słowa świadczą o tym że są parą.Nawet miło było na nich popatrzeć.Ty witasz się z chłopakiem ..... a on zmieszany wraz z koleżanką przybiera oficjalny służbowy  ton.W jednej chwili gasną  ich czułości.uświadamiasz mnie że pracujecie w jednej firmie tylko w różnych działach............. po chwili dowiaduję się czemu tak szybko sie zmyli.Bali się wsypać .On jest żonaty ma dwoje dzieci Ona to świeża rozwódka.Kochankowie z kilkuletnim stażem.......Ciarki przeszły mnie po całym ciele .A Ty dalej swoje......... że zdrada ma różne oblicza i tysiąc nazw.Zdrada w Twoim mniemaniu jest wtedy gdy romans trwa kilka tygodni albo miesięcy ....... wtedy też według Ciebie nie warto nawet cokolwiek ratować .Zapytałam Cię a co z jednorazowym wybrykiem ?Odpowiedziałeś moimi słowami że to tylko wybryk ,że to sygnał aby zacząć się starać ,powiedziałeś że to taka syrena jak na   promie która oznacza niebezpieczeństwo ,która oznajmia że coś szwankuje ale jeszcze nic nie jest straconego.Czekałam na takie słowa przeszło dwa lata.....warto było wcześniej nie zrozumiałabym ich sensu ,albo zrozumiała niewłaściwe.

 ~ do nie dawna w domu panował nie pisany podział na Twoje Moje ....od niedawna granica zaciera się ,i mam nadzieje że niedługo zniknie w ogóle.Podział tyczył się wszystkiego ,jedzenia ,kawałka podłogi do sprzatania ,prania ,wynoszenia śmieci.Ty swoje a ja swoje ......Aż kilka dni temu przy okazji prania zwinęłam też Twój sweter ,w pełni świadomie .....Jesteśmy ze sobą już tyle lat ,pod jednym dachem przechodzimy burze ,tornada cyklony susze i ulewy ale wciąż jesteśmy razem ..........po raz pierwszy od tylu lat wąchałam Twój sweter -Twój zapach .Dlaczego nigdy wcześniej go nie poczułam chociaż przez krótką chwilkę ? Co mnie zaślepiało?Czym patrzyłam? Siedziałam na stołku wąchałam coś co wywołało we mnie nie znane dotąd emocje .Jeden zapach a wdychałam go powoli ,ostrożnie przez długą chwilę odszukiwałam ukryte przesłanie chciałam wiedzieć co czuje w tym momencie .Spokój , cisze ,dobro, ukojenie,czułam że  ten zapach należy do kogoś kto jest dla mnie bardzo ważny ,do kogoś mi bliskiego........... łzy same popłyneły z oczu.......... za czym ? po co? nie wiem ! kolejny raz coś we mnie pękło i było to bardzo głośne.Może dotarło do mnie ile przeoczyłam rzeczy do tej pory?

maj 2010

co ja mam pisać? w jakiej formie?czy to nie wstyd ? ale co ja mam do stracenia? długo podejmowałam decyzje,rozważałam za i przeciw.podjełam decyzje wbrew rozsądkowi,wbrew ludziom,na przeciw sercu.......i nawet na złość Tobie.Ale robie to w pierwszej kolejności  dla siebie a następnie dla dzieci....... wbrew logice wierze że dzięki tej decyzji i poniesionym konsekwencjom "złapie"wreszcie "mocny " grunt pod nogami.że wreszcie po tylu latach "zaznam spokoju".ty się ode mnie nie odkleisz tego jestem pewna na milion %.więc musze zrobić wszystko aby zarówno życie moje jak i moich dzieci  ustabilizowało się maksymalnie.....wraz z tymi decyzjami obudziła się we mnie kolejna tęskniąca myśl.z jednej strony chce cały czas aby moje dzieci miały normalny dom,rodzinę,tradycje,a z drugiej nie robie nic aby zagwarantować im "ciągłość" jednych dziatków,jednych rodziców.skupiam sie na walce z Tobą,szukam sposobu jak sie z tobą rozstać.A przecież tak nie powinno być....zawsze skupiałam się na tym co Ty przekazujesz dzieciom,patrzyłam tylko na to co Ty upychasz dzieciom w "życiowe walizki".no właśnie a ja? co ja Im daje..... obraz walczącej matki,matki która z góry wie że nie chce ojca!czas to zmienić.teraz myśle tylko o tych wspólnie przeżytych latach i tych co jeszcze przed nami.i chyba sie starzeje bo nie chce mi się wchodzić w żadne konflikty z Tobą ,ani reagować na Twoje różnorakie zaczepki.mam nadzieje że nie jet za późno ay pokazać dzieciom że związek dwojga ludzi nie musi przypominać pola bitwy,że czasem trzeba powalczyć,czasem ustąpić ale zawsze trwać i nie rozpisywać na straty ani siebie ani kogoś ani naszego związku.........

szepneło z wiatrem (0) | zostaw tchnienie życia

puszek

nie wybiegam w przód nawet po za granice własnych powiek,godzina -60 minut to dla mnie całe wieki,liczy się tylko tu i teraz ta sekunda dziecięcego uśmiechu.....nie marze nie planuje nie sięgam nieba ,trwam ,niedostrzegalnie drże ,cieszę się tak cicho jak liść kołysany wiatrem .te chwile darowane nam są lżejsze od puchu ,ulotne ,niestabilne kążde nerwowe mrugnięcie ,każdy głębszy oddech może wprawić puchową stabilizacje i spokój w ruch i nasze "szczęście " nie będzie już nasze......nie ono nie jest nasze ono nas tylko na chwilkę odwiedziło dając wytchnienie umęczonemu sercu......

kwiecień 2010

źle mi

dawno nie pisałam,ale nie chciałam spisywać na gorąco tego co się dzieje od ponad 2 tygodni.nie wszystko da się opisać , nie wszystko da się ubrać w słowa.ranisz ,mocno,rozszarpujesz moją dusze na strzępy jak wygłodniały sęp.5.kwiecień , 7 kwiecień ,kolejno 9 , 11,12,14,15 kwiecień to najczarniejsze dla mnie dni słowa które padały w tych dniach ,żądania i oskarżenia które kierowałeś pod moim adresem miażdżyły mnie jak walec.nie wiem ani kiedy ani czy w ogóle będę się w stanie podnieść i pozbierać.nerwy i silny stres poskręcały mnie w ósemkę i nadmuchały niczym balon.sam zbierałeś mnie z podłogi,sam na złamanie karku wiozłeś mnie na pogotowie ,to Tobie lekarz powiedział że gdybyś dojechał 3 minuty później to odbierał byś mnie z zakładu mieszczącego się na tyłach SORu.Ty masz świadomość że to dzięki tobie trace zdrowie do reszty,masz przynajmniej czego jestem pewna wizualną świadomość tego że nie jestem w stanie pełnić swojej najważniejszej roli-roli matki .... to jest coś co mnie przerasta.Twoje docinki na temat mojego ciała są żałosne.wcześniej się nimi nie przejmowałam ale po tym jak oznajmiłeś że potrzebne ci solarium i nowe koszule przyjrzałam się sobie dokładniej.i niestety piękna to ja nie jestem.głowa dawno miała odwiedzić fryzjera i schować siwizne ale na razie to marzenia,twarz najgorsza nie jest ale na oko (według znajomych córki) wygląda 40/45 lat a nie te 30 ! zęby ,ani jednego całego,skóra na całym ciele jest zwiotczała,sucha i z bliznami pomimo dobrych kosmetyków.biust typowy jak u murzynki .szkoda że operacje plastyczne są takie drogie.a przez chorobe nie mam ani ciuchów ani butów,ani kapoty. 

marzec 2010

zadżumiona

co mam pisać? na żoładku leży głaz który waży chyba z tonę ,więc jest co zrzucać...ale czuje się taka zagubiona,wystraszona,niepewna......już dawno ktoś mądry powiedział że jeśli stara się tylko jedna strona a druga ma wszystko w dupie to lepiej nie zaczynać wogóle budowy.........długo przybierałam się aby literkowo z Tobą porozmawiać.....ale jestem tak umęczona że brak mi sił nawet na oddech.....ja wciąż zadaje sobie pytanie ; jak życie które ty wiedziesz może ci odpowiadać.......ile będziesz obwiniał o swoje zgorzknienie wszystkich na około..... tak wiem już nie raz a setki razy to przerabiałam...... te twoje dąsy,przeraźliwe milczenie,te ciosy zadawane wzrokiem z ostrością brzytwy.....tylko czas..... trzeba to przetrwać,przeczekać...... ale ja nie mam czasu na czekanie na twój dotyk,słowo ,gest.....dla mnie czas liczy się w podarowanych mi minutach ........ minutach cenniejszych niż złoto,minutach które w całości wypycham miłością,"radością"......minutach rozciąganych na maksa......być może ostatnich beztroskich,ostatnich nie naznaczonych chorobą.......ciężką chorobą...... tak wiem ,wygląd mam odstraszający ,zapach od leków też nieciekawy,strach ze mną jeść bo włosy wychodzą już całymi garściami,codziennie ,każdego dnia widzisz moją walkę z własnym nieposłusznym ciałem i grawitacja,,,,,, widzisz twarz wykręconą grymasem niewyobrażalnego dla ciebie bólu.......i ani razu nie podałeś mi ręki,ani razu nie spytałeś czy coś mi potrzeba.......zadżumiona,trędowata taka jestem według ciebie........twoja obojętność okryła mnie lodowatym płaszczem,......to 3 raz kiedy zostawiasz mnie samą w tak krytycznym momencie........zrzucając na mnie dodatkowe obowiązki wynikające z twojej złośliwości......

szepneło z wiatrem (2) | zostaw tchnienie życia

W TWOICH RAMIONACH MÓJ ŚWIAT

Wybuduję most

Nad najszerszą z rwących rzek

Abyś mogła przejść

Na mój brzeg 

Wybuduję most

Z rozświetlonych słońcem chmur

Złączę morza szum

Z ciszą gór 

dziękowałam ci już dzisiaj wiele razy ale mogę tak jeszcze długo.dopiero po 6 latach wspólnie spędzonych po kilometrach godzin spędzonych na obojętności i poniżaniu pokazałeś swoje ojcowskie szczere bo pokryte głebokimi emocjami oblicze.to był dla nas test jako rodziców,jako partnerów,jako dwojga odrębnych jednostek.to była groza w której zostałam zupełnie zaskoczona Twoją postawą.nigdy przenigdy nie widziałam Cię tak "dorosłego" i tak odpowiedzialnego.budzi się we mnie nadzieja a marzenia nabierają wyrazu-dziękuję może to wszystko wbrew wszystkiemu ma jeszcze sens istnienia.